شماره ۷۴ - مرا به دولت وصل تو گر رساند بخت

مرا به دولت وصل تو گر رساند بخت
زهی سعادت و اقبال و این تواند بخت ۱

اگر کنی نظری سوی بنده از سر لطف
به تخت شادی و کام دلم نشاند بخت ۲

به راه بادیه ی شوق می دهم جانی
مگر زلال وصالم به لب چکاند بخت ۳

مریض درد غم عشق را عجب نبود
که شربتی ز وصال توأش چشاند بخت ۴

جز آن مباد که با بخت همنشین باشم
مباد آنکه به من دست برفشاند بخت ۵

ز سرزنش شده ام پای مال هجر مگر
مرا ز دست فراق تو وا رهاند بخت ۶

به جان رسد دل بیچاره از جفای جهان
اگر نه داد جهان از جهان ستاند بخت ۷