این متن شعری عرفانی است که به عشق الهی و تأثیرات عمیق آن بر روح و جان انسان میپردازد. شاعر از عشق به عنوان نیرویی قدرتمند یاد میکند که همه چیز را تحت تأثیر قرار میدهد و حتی ادیان و باورهای مختلف را به چالش میکشد. در این شعر، عشق به عنوان محور اصلی زندگی و عامل تحول روحی و معنوی انسان توصیف شده است.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات تاریخی و مذهبی در شعر نیاز به دانش پیشزمینه دارد که معمولاً در سنین بالاتر کسب میشود.
غزل ۲۷۹ - عشق تو ز سقسین و ز بلغار برآمد
فریاد ز کفار به یک بار برآمد ۱
در صومعهها نیم شبان ذکر تو میرفت
وز لات و عزی نعرهٔ اقرار برآمد ۲
گفتم که کنم توبه در عشق ببندم
تا چشم زدم عشق ز دیوار برآمد ۳
یک لحظه نقاب از رخ زیبات براندند
صد دلشده را زان رخ تو کار برآمد ۴
یک زمزمه از عشق تو با چنگ بگفتم
صد نالهٔ زار از دل هر تار برآمد ۵
آراسته حسن تو به بازار فروشد
در حال هیاهوی ز بازار برآمد ۶
عیسی به مناجات به تسبیح خجل گشت
ترسا ز چلیپا و ز زنار برآمد ۷
یوسف ز می وصل تو در چاه فروشد
منصور ز شوقت به سر دار برآمد ۸
ای جان جهان هر که درین ره قدمی زد
کار دو جهانیش چو عطار برآمد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.