غزل ۲۷۹ - عشق تو ز سقسین و ز بلغار برآمد

عشق تو ز سقسین و ز بلغار برآمد
فریاد ز کفار به یک بار برآمد ۱

در صومعه‌ها نیم شبان ذکر تو می‌رفت
وز لات و عزی نعرهٔ اقرار برآمد ۲

گفتم که کنم توبه در عشق ببندم
تا چشم زدم عشق ز دیوار برآمد ۳

یک لحظه نقاب از رخ زیبات براندند
صد دلشده را زان رخ تو کار برآمد ۴

یک زمزمه از عشق تو با چنگ بگفتم
صد نالهٔ زار از دل هر تار برآمد ۵

آراسته حسن تو به بازار فروشد
در حال هیاهوی ز بازار برآمد ۶

عیسی به مناجات به تسبیح خجل گشت
ترسا ز چلیپا و ز زنار برآمد ۷

یوسف ز می وصل تو در چاه فروشد
منصور ز شوقت به سر دار برآمد ۸

ای جان جهان هر که درین ره قدمی زد
کار دو جهانیش چو عطار برآمد ۹