شماره ۴ - به سینه تیرنگاهت همان کند که کند

به سینه تیرنگاهت همان کند که کند
به روز رزم سنان خدیو عرش جناب ۱

خدیو عهد محمد حسین خان که مدام
به طوع اوست قلوب و به طوق اوست رقاب ۲

سپهر خنگی رستم دلی که رخشش را
زآفتاب سزد زین و از هلال رکاب ۳

به دور او که شود گرگ پاسبان غزال
به عهد او که بود صعوه همنشین عقاب ۴

نخورده روی کسی سیلیئی به غیر از دف
ندیده گوش کسی مالشی به غیر رباب ۵

کسی به کشور آباد او خراب ندید
به غیر جغد که از این غمش دلی است خراب ۶

اگر دمند به هر دم هزار انفخه ی صور
هنوز بخت بد اندیش او بود در خواب ۷

وجود خصم ضرور است ورنه شمشیرش
ز کله ای که دهد طعمه ی ذباب و کلاب ۸

زهی زوصف تو یک نکته و هزار حدیث
خهی ز مدح تو یک شمه و هزار کتاب ۹

خیام جاه تو را فرش ار چه ز اطلس چرخ
ستارگان سپهرش چو میخ های طناب ۱۰

اگر زلطف تو یک رشحه بر (سحاب) چکد
هزار چشمه ی حیوان روان شود ز سراب ۱۱