شماره ۱۷۵ - آن روز که او را غم خونین کفنی بود

آن روز که او را غم خونین کفنی بود
هر گوشه کجا در ره او همچو منی بود ۱

تا مرغ دلم جای بکنج قفسی داشت
گویا که نپنداشت بعالم چمنی بود ۲

گر دوش ز می تو به شکستم عجبی نیست
پیمانه ی می در کف پیمان شکنی بود ۳

رفت از بر او هر کسی از تندی خویش
جز دل که از آن طره بپایش رسنی بود ۴

گفتم کسم آگه نشد از راز چو دیدم
افسانه ی من قصه ی هر انجمنی بود ۵

با مدعیانت نظری دیدم و مردم
تشریف وصال توام آخر کفنی بود ۶

تا جان نسپردی نشد آگاه ز حالت
پنداشت (سحاب) آنچه تو گفتی سخنی بود ۷