شماره ۱۵۱ - مرغ دل با زلف او آرام نتواست کرد

مرغ دل با زلف او آرام نتواست کرد
گر چه مرغی آشیان در دام نتواست کرد ۱

بارها کردیم ساز می کشی از باده هم
چاره ی نا سازی ایام نتوانست کرد ۲

شد چنان شرمنده از رنگ لب میگون یار
ساقی محفل که می در جام نتوانست کرد ۳

چشم او را دیدم و چشم از جهان بستم که گفت
خویش را قانع به یک بادام نتوانست کرد ۴

در تمام عمر چندان نا امید از وصل بود
دل که هرگز این خیال خام نتوانست کرد ۵

حسن روی نیکوان از بسکه آغازش خوشست
ترک آن ز اندیشه ی انجام نتوانست کرد ۶

گر چه ماندم چند روزی زنده در هجران (سحاب)
لیکن آن را زندگانی نام نتوانست کرد ۷