غزل ۲۳۲ - اگر ز پیش جمالت نقاب برخیزد

اگر ز پیش جمالت نقاب برخیزد
ز ذره ذره هزار آفتاب برخیزد ۱

جهان ز فتنهٔ بیدار رستخیز شود
چو چشم نیم‌خمارش ز خواب برخیزد ۲

به مجلسی که زند خنده لعل میگونش
خرد اگر بنشیند خراب برخیزد ۳

اگر به خنده در آید لبش ز هر سویی
هزار نعره‌زن بی شراب برخیزد ۴

زمرد خط تو چون ز لعل برجوشد
هزار جوش ز لعل خوشاب برخیزد ۵

ز بس که بوی گل عارضش عرق گیرد
ز خار رشک، خروش از گلاب برخیزد ۶

ز بس که اهل جهان را چو صور دم دهد او
قیامتی از جهان خراب برخیزد ۷

جنابتی که ز دعوی عشق او بنشست
چو غسل سازی از خون ناب برخیزد ۸

که آن چنان حدثی تا که تو نگریی خون
گمان مبر که به دریای آب برخیزد ۹

خبر کراست که از بهر تف هر جگری
ز زلف مشک فشانش چه تاب برخیزد ۱۰

نشان کراست که از بهر غارت دو جهان
ز آفتاب رخش کی نقاب برخیزد ۱۱

اگر ادا کند از لفظ خویش شعر فرید
ز پیش چشمهٔ حیوان حجاب برخیزد ۱۲