این متن شعری است که زیبایی و جذابیت یک معشوق را با استفاده از تشبیهات و استعارات زیبا توصیف میکند. شاعر از عناصر طبیعت مانند طوطی، گل، دریا و فلک برای توصیف ویژگیهای معشوق استفاده کرده است. خط و رخسار معشوق بهگونهای توصیف شده که گویی جهان را تحت تأثیر خود قرار داده است.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از تشبیهات و استعارات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد که معمولاً در سنین بالاتر یافت میشود.
غزل ۲۱۴ - چو طوطی خط او پر بر آورد
جهان حسن در زیر پر آورد ۱
به خوش رنگی رخش عالم برافروخت
ز سرسبزی خطش رنگی بر آورد ۲
لب چون لعلش از چشمم گهر ریخت
بر چون سیمش از رویم زر آورد ۳
گل از شرم رخ او خشک لب گشت
ز خشکی ای عجب دامن تر آورد ۴
دهان تنگ او یارب چه چشمه است
که از خنده به دریا گوهر آورد ۵
سر زلفش شکار دلبری را
هزاران حلقه در یکدیگر آورد ۶
فلک زان چنبری آمد که زلفش
فلک را نیز سر در چنبر آورد ۷
فلک در پای او چون گوی میگشت
چو چوگانش به خدمت بر سر آورد ۸
چو شد عطار لالای در او
ز زلفش خادمی را عنبر آورد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.