غزل ۲۰۵ - ترسا بچه‌ای ناگه قصد دل و جانم کرد

ترسا بچه‌ای ناگه، قصد دل و جانم کرد
سودای سر زلفش رسوای جهانم کرد ۱

زو هر که نشان دارد دل بر سر جان دارد
ترسا بچه آن دارد دیوانه از آنم کرد ۲

دوش آن بت شنگانه می‌داد به پیمانه
وز کعبه به بتخانه زنجیرکشانم کرد ۳

کردم ز پریشانی در بتکده دربانی
چون رفت مسلمانی بس نوحه که جانم کرد ۴

دل کفر به دینداری زو کرد خریداری
دردا که به سر باری اسلام زیانم کرد ۵

آزاد جهان بودم بی داد و ستان بودم
انگشت زنان بودم انگشت گزانم کرد ۶

دل دادم و بد کردم یک درد به صد کردم
وین جرم چو خود کردم با خود چه توانم کرد ۷

دی گفت نکو خواهی توبه است تورا راهی
از روی چنان ماهی من توبه ندانم کرد ۸

آخر چو فرو ماندم ترسابچه را خواندم
بسیار سخن راندم تا راه بیانم کرد ۹

بنهاد ز درویشی صد تعبیه اندیشی
در پردهٔ بی خویشی از خویش نهانم کرد ۱۰

چون دست ز خود شستم از بند برون جستم
هر چیز که می‌جستم در حال عیانم کرد ۱۱

من بی من و بی‌مایی، افتاده بدم جایی
تا در بن دریایی بی نام و نشانم کرد ۱۲

عطار دمی گر زد بس دست که بر سر زد
هم مهر به لب بر زد هم بند زبانم کرد ۱۳