این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق سخن میگوید و تأثیر عمیق عشق و هجران را بر دل و جان خود توصیف میکند. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند تیر مژگان، زلف زرهسان، و سرو خرامان، زیبایی معشوق و تأثیرات عشق را به تصویر میکشد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عارفانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تصاویر شاعرانه ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی داشته باشد تا به درستی درک شود.
غزل ۱۹۷ - از کمان ابروش چون تیر مژگان بگذرد
بر دل آید چون ز دل بگذشت از جان بگذرد ۱
راست اندازی چشمش بین که گر خواهد به حکم
ناوک مژگان او بر موی مژگان بگذرد ۲
باد وقتی آب را همچون زره داند نمود
کز نخست آید بر آن زلف زرهسان بگذرد ۳
در زمان آزاد گردد سرو از بالای خویش
گر به پیش قد آن سرو خرامان بگذرد ۴
ماهرویا آفتاب از شرم تو پنهان شود
گر ز رویت سایه بر خورشید رخشان بگذرد ۵
با توام خون نیزه گردان نیست، دور از روی تو
نیزه بالا خون ز بالای سرم زان بگذرد ۶
تو ز آه من چو گردون فارغ و از هجر تو
آه خون آلودم از گردون گردان بگذرد ۷
در دل عطار از عشقت چنان آتش فتاد
کز تف او آتش از بالای کیوان بگذرد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.