این متن به بیان مفاهیم عرفانی و فلسفی میپردازد، از جمله ناتوانی زبان در بیان حقیقت، اهمیت عشق و تجربههای درونی، و ناکامی عقل در درک برخی حقایق. شاعر تأکید میکند که برخی تجربهها و درکها تنها از طریق عشق و شهود ممکن است و عقل قادر به درک آنها نیست.
متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربههای زندگی دارد. این مفاهیم ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
غزل ۱۹۵ - هرچه نشان کنی تویی، راه نشان نمیبرد
وآنچه نشانپذیر نی، این سخن آن نمیبرد ۱
گفت زبان ز سر بنه خاک بباش و سر بنه
زانک ز لطف این سخن، گفت زبان نمیبرد ۲
در دل مرد جوهری است از دوجهان برون شده
پی چو بکردهاند گم کس پی آن نمیبرد ۳
ماه رخا رخ تو را پی نبرد به هیچ روی
هر که به ذوق نیستی راه به جان نمیبرد ۴
زنده بمردم از غمت خام بسوختم ز تو
تا به کی این فغان برم نیز فغان نمیبرد ۵
یک سر موی ازین سخن باز نیاید آن کسی
کو بدر تو عقل را موی کشان نمیبرد ۶
آنچه فرید یافتست از ره عشق ساعتی
هیچ کسی به عمر خود با سر آن نمیبرد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.