این متن شعری است که از مضامین مختلفی مانند عرفان، انتقاد اجتماعی و پند و اندرز استفاده میکند. شاعر از مستی و شراب به عنوان نمادی از غم و رهایی از دنیای مادی سخن میگوید. همچنین، به انتقاد از جامعه بیقانون و نادانی افراد میپردازد و از زیانرسانی به خلق و خطای در راه انتقاد میکند. در نهایت، شاعر به این نتیجه میرسد که بدون تجربهٔ می (نماد حقیقت یا عرفان)، غمهای زندگی بیهوده بودهاند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و انتقادی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، اشاره به مستی و شراب ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
شماره ۹۳ - چون سبو در پای خم هر کس چو من سر سوده بود
همچو ساغر دورها از دست غم آسوده بود ۱
پارسایان را ز بس مستی گریبانگیر شد
دامن هر کس گرفتیم از شراب آلوده بود ۲
دودمان چرخ از آن روشن بود تا رستخیز
زانکه همچون آفتاب او را چراغ دوده بود ۳
آنکه راه سود خود را در زیان خلق دید
از ره بیدانشی راه خطا پیموده بود ۴
تا نخوردم می ندانستم که در ایام عمر
جز غم می آنچه می خوردم غم بیهوده بود ۵
وای بر آن شهر بی قانون که قانون اندر آن
همچو اندر کافرستان مصحف فرسوده بود ۶
آنکه در زنجیر کرد افکار ما را فرخی
در حقیقت آفتابی را به گل اندوده بود ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.