این متن شعری است که از درد و رنج انسانها سخن میگوید و به مفاهیمی مانند فقر، حسرت، فساد مادی و اخلاقی، و از دست دادن ارزشهای انسانی میپردازد. شاعر از نابودی ایمان به دلیل طمع و تأثیرات منفی ثروت نامشروع صحبت میکند و در نهایت، به آزادگی و سرفرازی انسانهای بیبضاعت اشاره دارد.
متن دارای مضامین عمیق اجتماعی و اخلاقی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی مفاهیم مانند فساد و نابودی ایمان ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
شماره ۸۲ - ابر چشم از سوز دل تا گریه را سر می کند
هر کجا خاکیست از باران خون تر می کند ۱
تا ز خسرو آبروی آتش زرتشت ریخت
گنج باد آور ز حسرت خاک بر سر می کند ۲
خیر در جنس بشر نبود خدایا رحم کن
این بشر را کز برای خیر خود شر می کند ۳
سیم را نابود باید کرد کاین شی ای پلید
مؤمن صدساله را یک روزه کافر می کند ۴
خاک پای سرو آزادم که با دست تهی
سرفرازی بر درختان توانگر می کند ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.