این شعر به انتقاد از وضعیت اجتماعی و اقتصادی ایران می‌پردازد، از جمله استثمار کارگران، غارت بیت‌المال توسط سرمایه‌داران، و بی‌عدالتی‌های اجتماعی. شاعر از مادر ایران می‌گوید که دیگر توانایی زایش مردان قوی را ندارد و زنان نیز به پیروی از صنعت رامشگران مشغول‌اند. در نهایت، شعر به امید انتقام کارگران و تغییر شرایط اشاره می‌کند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق اجتماعی، انتقاد از نظام سرمایه‌داری و بی‌عدالتی‌های سیاسی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و آگاهی اجتماعی دارد. همچنین ممکن است برخی عبارات مانند 'شهوت' و 'پیکر عریان' برای سنین پایین‌تر نامناسب باشد.
شماره ۱۱ - سرپرست ما که می نوشد سبک رطل گران را
می کند پامال شهوت دسترنج دیگران را ۱
پیکر عریان دهقان را در ایران یاد نارد
آنکه در پاریس بوسد روی سیمین پیکران را ۲
شد سیه روز جهان، از لکه ی سرمایه داری
باید از خون شست یکسر باختر تا خاوران را ۳
انتقام کارگر ای کاش آتش برفروزد
تا بسوزد سربه سر این توده ی تن پروران را ۴
غارت غارت گران گردید بیت المال ملت
باید از غیرت به غارت داد این غارتگران را ۵
مادر ایران عقیم آمد برای مرد زادن
همچو زن ها پیروی کن صنعت رامش گران را ۶
نوک کلک فرخی در آمه ی خون شد شناور
تا که طوفانی نماید، این محیط بیکران را ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
