این شعر از درد و رنج شاعر در زندگی سخن میگوید. او از بیعدالتیهای اجتماعی، فقر، استثمار کارگران و فساد در سیستمهای قدرت انتقاد میکند. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند اشکبار بودن دیده، ابر بهاری و خون دل، احساسات عمیق خود را بیان میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق اجتماعی و انتقادی است که درک آنها به بلوغ فکری نیاز دارد. همچنین، برخی از تصاویر و استعارهها ممکن است برای خوانندگان جوانتر پیچیده باشد.
شماره ۷ - ز بس ای دیده سر کردی شب غم اشکباری را
بروز خویش بنشاندی من و ابر بهاری را ۱
گدا و بینوا و پاکباز و مفلس و مسکین
ندارد کس چو من سرمایه ی بی اعتباری را ۲
چرا چون نافه آهو نگردد خون دل دانا
در آن کشور که پشک ارزان کند مشک تتاری را ۳
غنا با پافشاری کرد ایجاد تهی دستی
خدا ویران نماید خانه ی سرمایه داری را ۴
وکالت چون وزارت شد ردیف نام اشرافی
چه خوب آموختند این قوم علم خر سواری را ۵
ز جور کارفرما کارگر آن سان به خود لرزد
که گردد روبرو کبک دری باز شکاری را ۶
ز بس بی آفتاب عارضت شب را سحر کردم
ز من آموخت اختر، شیوه ی زنده داری را ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.