غزل ۱۷۶ - قد تو به آزادی بر سرو چمن خندد

قد تو به آزادی بر سرو چمن خندد
خط تو به سرسبزی بر مشک ختن خندد ۱

تا یاد لبت نبود گلهای بهاری را
حقا که اگر هرگز یک گل ز چمن خندد ۲

از عکس تو چون دریا از موج برآرد دم
یاقوت و گهر بارد بر در عدن خندد ۳

گر کشته شود عاشق از دشنهٔ خونریزت
در روی تو همچون گل از زیر کفن خندد ۴

چه حیله نهم برهم چون لعل شکربارت
چندان که کنم حیله بر حیلهٔ من خندد ۵

تو هم‌نفس صبحی زیرا که خدا داند
تا حقهٔ پر درت هرگز به دهن خندد ۶

من هم‌نفس شمعم زیرا که لب و چشمم
بر فرقت جان گرید بر گریهٔ تن خندد ۷

عطار چو در چیند از حقهٔ پر درت
در جنب چنان دری بر در سخن خندد ۸