این شعر عاشقانه و عرفانی از عطار نیشابوری است که در آن شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق و تأثیر آن بر طبیعت و جهان اشاره میکند. او از لبخند معشوق، عشق و فداکاری عاشق سخن میگوید و از تشبیهات زیبا برای بیان احساسات خود استفاده میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از تشبیهات و استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
غزل ۱۷۶ - قد تو به آزادی بر سرو چمن خندد
خط تو به سرسبزی بر مشک ختن خندد ۱
تا یاد لبت نبود گلهای بهاری را
حقا که اگر هرگز یک گل ز چمن خندد ۲
از عکس تو چون دریا از موج برآرد دم
یاقوت و گهر بارد بر در عدن خندد ۳
گر کشته شود عاشق از دشنهٔ خونریزت
در روی تو همچون گل از زیر کفن خندد ۴
چه حیله نهم برهم چون لعل شکربارت
چندان که کنم حیله بر حیلهٔ من خندد ۵
تو همنفس صبحی زیرا که خدا داند
تا حقهٔ پر درت هرگز به دهن خندد ۶
من همنفس شمعم زیرا که لب و چشمم
بر فرقت جان گرید بر گریهٔ تن خندد ۷
عطار چو در چیند از حقهٔ پر درت
در جنب چنان دری بر در سخن خندد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.