این متن عرفانی به توصیف عشق الهی و ناتوانی در بیان کامل آن میپردازد. شاعر بیان میکند که جمال و عشق الهی آنقدر بزرگ و بینهایت است که در جسم و جان، زبان و بیان، زمان و مکان نمیگنجد. عشق الهی در دلها نهفته است و حتی اگر از دل برآید، در آسمان نیز جای نمیگیرد. شاعر تأکید میکند که وصف این عشق در کلمات نمیگنجد و حتی عطار نیز نمیتواند آن را به طور کامل بیان کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. بنابراین، برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است.
غزل ۱۶۸ - جانا شعاع رویت در جسم و جان نگنجد
وآوازهٔ جمالت اندر جهان نگنجد ۱
وصلت چگونه جویم کاندر طلب نیاید
وصفت چگونه گویم کاندر زبان نگنجد ۲
هرگز نشان ندادند از کوی تو کسی را
زیرا که راه کویت اندر نشان نگنجد ۳
آهی که عاشقانت از حلق جان برآرند
هم در زمان نیاید هم در مکان نگنجد ۴
آنجا که عاشقانت یک دم حضور یابند
دل در حساب ناید جان در میان نگنجد ۵
اندر ضمیر دلها گنجی نهان نهادی
از دل اگر برآید در آسمان نگنجد ۶
عطار وصف عشقت چون در عبارت آرد
زیرا که وصف عشقت اندر بیان نگنجد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.