غزل ۱۶۲ - گر پرده ز خورشید جمال تو برافتد

گر پرده ز خورشید جمال تو برافتد
گل جامه قبا کرده ز پرده به در افتد ۱

چون چشم چمن چهرهٔ گلرنگ تو بیند
خون از دهن غنچه ز تشویر برافتد ۲

بشکافت تنم غمزهٔ تو گرچه چو مویی است
یک تیر ندیدم که چنین کارگر افتد ۳

گر بر جگرم آب نمانده است عجب نیست
کاتش ز رخت هر نفس اندر جگر افتد ۴

گر چه دل من مرغ بلند است چو سیمرغ
لیکن چو دمت خورد به دام تو درافتد ۵

گر گلشکری این دل بیمار کند راست
آتش ز لب و روی تو در گلشکر افتد ۶

بر چشم و لبم زآتش عشق تو بترسم
کین آتش از آن است که در خشک و تر افتد ۷

من خاک توام پا نهم بر سر افلاک
چون باد، گرت بر من خاکی گذر افتد ۸

بی یاد تو عطار اگر جان به لب آرد
جانش همه خون گردد و دل در خطر افتد ۹