غزل ۱۳۷ - آتش سودای تو عالم جان در گرفت

آتش سودای تو عالم جان در گرفت
سوز دل عاشقانت هر دو جهان در گرفت ۱

جان که فروشد به عشق زندهٔ جاوید گشت
دل که بدانست حال ماتم جان در گرفت ۲

از پس چندین هزار پرده که در پیش بود
روی تو یک شعله زد کون و مکان در گرفت ۳

چون تو برانداختی برقع عزت ز پیش
جان متحیر بماند عقل فغان در گرفت ۴

بر سر کوی تو عشق آتش دل برفروخت
شمع دل عاشقانت جمله از آن در گرفت ۵

جرعهٔ اندوه تو تا دل من نوش کرد
زآتش آه دلم کام و زبان در گرفت ۶

تا که ز رنگ رخت یافت دل من نشان
روی من از خون دل رنگ و نشان در گرفت ۷

جان و دل عاشقان خرقه شد اندر میان
زانکه سماع غمت در همگان در گرفت ۸

راست که عطار داد حسن و جمال تو شرح
سینه برآورد جوش دل خفقان در گرفت ۹