این متن شعری است که از طبیعت و زیباییهای آن الهام گرفته است. در آن از گل، ابر، باران و باد صبا صحبت میشود و به زیباییهای طبیعت و تأثیر آن بر روح و جان انسان اشاره میکند. همچنین، از نوشیدن شراب گلرنگ و لذتهای زندگی سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به نوشیدن شراب ممکن است برای گروههای سنی پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۱۲۹ - تا گل از ابر، آب حیوان یافت
گرد خود صد هزار، دستان یافت ۱
زره ابر گشت پیکان باز
جوشن آب زخم پیکان یافت ۲
گل خندان چو برفکند نقاب
ابر را زار زار گریان یافت ۳
چون صبا چاک کرد دامن گل
نافهٔ مشک در گریبان یافت ۴
ای نگاری که هر که دید رخت
از رخ جانفزای تو جان یافت ۵
به دل و جان تو را که جان و دلی
هر که فرمان ببرد فرمان یافت ۶
می گلرنگ خور به موسم گل
که گل تازهروی باران یافت ۷
میخور و شاد زی که خوشتر ازین
یک نفس در دو کون نتوان یافت ۸
می به عطار ده به سرخی لعل
که ز می، جان چو در درخشان یافت ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.