این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و دلدادگی به معشوق سخن میگوید. او از زیباییهای معشوق، مانند چشمههای نوش، خط سیهپوش، و زلفهای حلقهدار او یاد میکند و بیان میکند که دلش از عشق معشوق سرگشته و مدهوش شده است. شاعر همچنین از وفاداری خود به معشوق و آرزوی نزدیکی به او سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده در شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی ادبی دارد.
غزل ۱۲۷ - ای دلم مست چشمهٔ نوشت
در خطم از خط سیه پوشت ۱
باد سرسبزی خطت که به لطف
سر برون زد ز چشمهٔ نوشت ۲
حلقه در گوش کرد خلق را
حلقهٔ زلف بر بناگوشت ۳
همچو من صد هزار سرگشته
حلقه در گوش حلقهٔ گوشت ۴
گشت معلوم من که جان نبرد
دلم از طرهٔ سیه پوشت ۵
تو به جان و دلی جفا کوشم
من به جان و دلم وفا کوشت ۶
عشوه مفروش زانکه من پس ازین
نخرم نیز خواب خرگوشت ۷
یاد کن از کسی که در همه عمر
نکند لحظهای فراموشت ۸
مست از آنم چنین که در بر خویش
مست در خواب دیدهام دوشت ۹
بو که تعبیر خوابم آن باشد
که شوم امشبی هم آغوشت ۱۰
دل عطار باده ناخورده
تا قیامت بمانده مدهوشت ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.