غزل ۱۲۵ - درد دل من از حد و اندازه درگذشت

درد دل من از حد و اندازه درگذشت
از بس که اشک ریختم آبم ز سر گذشت ۱

پایم ز دست واقعه در قیر غم گرفت
کارم ز جور حادثه از دست درگذشت ۲

بر روی من چو بر جگر من نماند آب
بس سیل‌های خون که ز خون جگر گذشت ۳

هر شب ز جور چرخ بلایی دگر رسید
هر دم ز روز عمر به دردی دگر گذشت ۴

خواب و خورم نماند و گر قصه گویمت
زان غصه‌ها که بر من بی خواب و خور گذشت ۵

اشکم به قعر سینهٔ ماهی فرو رسید
آهم از روی آینهٔ ماه درگذشت ۶

در بر گرفت جان مرا تیر غم چنانک
پیکان به جان رسید وز جان تا به بر گذشت ۷

بر جان من که رنج و بلایی ندیده بود
چندین بلا و رنج ز دردم بدر گذشت ۸

بر عمر من اجل چو سحرگاه شام خورد
زان شام آفتاب من اندر سحر گذشت ۹

عطار چون که سایهٔ عزت بر او نماند
چون سایه‌ای ز خواری خود در به در گذشت ۱۰