غزل ۹۴ - هر که درین دیرخانه مرد یگانه است

هر که درین دیرخانه مرد یگانه است
تا به دم صور مست درد مغانه است ۱

ور به دم صور باهش آید ازین می
نیست مبارز مخنث بن خانه است ۲

بر محک دیرخانه ناسره آید
هر که گمان می‌برد که شیر ژیان است ۳

در بن این دیر درس عشق که گوید
آنکه ز کونین بی نشان و نشانه است ۴

هر که دلی شاخ شاخ یافت چو شانه
سالک آن زلف شاخ شاخ چو شانه‌است ۵

بر سر جمعی که بحر تشنهٔ آنهاست
هرچه رود جز حدیث عشق فسانه است ۶

عاشق ره را هزار گونه جنیبت
در پس و در پیش این طریق روانه است ۷

عشق که اندر خزانهٔ دو جهان نیست
در بن صندوق سینه کنج خزانه است ۸

چون رخ معشوق را نه شبه و نه مثل است
سلطنت عشق را نه سر نه کرانه است ۹

چشمه و کاریز و جوی و بحر یک آب است
عاشق و معشوق و عشق هر سه بهانه است ۱۰

ذره اگر بی‌عدد به راه برآید
ذره که باشد چو آفتاب عیان است ۱۱

هر دو جهان دام و دانه است ولیکن
دیده و دل را وجود دام چو دانه است ۱۲

تا که زبانم به نطق عشق درآمد
در دل عطار صد هزار زبانه است ۱۳