شمارهٔ ۶۰ - فی البدیهه

نوروز و عید ماست که روی تو دیده ایم
وز شام غم به صبح سعادت رسیده ایم ۱

ای نور دیده! چهره ی روشن به ما نمای
کز بهر دیدن تو سراپای دیده ایم ۲

از آرزوی روی و لب جان فزای تو
صد باز پشت دست به دندان گزیده ایم ۳

بگذر دمی به ناز که دیبای روی زرد
از احترام در قدمت گستریده ایم ۴

از گنج وصل خویش ز بهر شفای دل
تریاک ده که زهر دمادم چشیده ایم ۵

از بهر پای اسب تو در دامن بصر
دردانه ها به خون جگر پروریده ایم ۶

در زلف مشکبار تو چون حیدر ضعیف
پیوسته ایم، وز همه عالم بریده ایم ۷