شمارهٔ ۲۹ - و له ایضا

جانا! دل من چون دهن تنگ تو تنگ است
پشتم ز خیال سر زلف تو چو چنگ است ۱

پای دلم از بهر تو در بحر محیط است
کام دلم از کام تو در کام نهنگ است ۲

بر حال من زار جگرخوار نبخشی
آن دل که تو داری مگر از آهن و سنگ است ۳

خونم بخوری، دل ببری، چهره بپوشی
ای ماه پری چهره نگویی که چه ینگ است ۴

شکرانه دهم جان و کنم آشتی از نو
گر زآنکه ترا با من دل سوخته جنگ است ۵

آن چشم خویش دلکش سرمست جهانگیر
ترکی است کمان دار که با تیر خدنگ است ۶

از خوی تو بیداد کشد حیدر بیدل
خوی تو چه خوبی است مگر خوی پلنگ است؟ ۷