این متن به زیبایی و ظرافت دهان و میان یک شخص اشاره میکند و از تشبیهات شاعرانه برای توصیف این زیباییها استفاده میکند. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند موی، شکر، سوزن و صدف، زیباییهای ظاهری و معنوی این شخص را ستایش میکند.
این متن حاوی مفاهیم شاعرانه و تشبیهات عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و تصاویر شاعرانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد که معمولاً در سنین بالاتر یافت میشود.
غزل ۵۹ - آن دهان نیست که تنگ شکر است
وان میان نیست که مویی دگر است ۱
زان تنم شد چو میانت باریک
کز دهان تو دلم تنگتر است ۲
به دهان و به میانت ماند
چشم سوزن که به دو رشته در است ۳
هر که مویی ز میان وز دهنت
خبری باز دهد بیخبر است ۴
از میان تو سخن چون مویی است
وز دهان تو سخن چون شکر است ۵
نه کمر را ز میانت وطنی است
نه سخن را ز دهانت گذر است ۶
میم دیدی که به جای دهن است
موی دیدی که میان کمر است ۷
چه میان چون الفی معدوم است
چه دهان چون صدفی پر گوهر است ۸
چون میان تو سخن گفت فرید
چون دهان تو از آن نامور است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.