غزل ۵۴ - پی آن گیر کاین ره پیش بردست

پی آن گیر کاین ره پیش بردست
که راه عشق پی بردن نه خردست ۱

عدو جان خویش و خصم تن گشت
در اول گام هرکه این ره را سپردست ۲

کسی داند فراز و شیب این راه
که سرگردانی این راه بردست ۳

گهی از چشم خود خون می‌فشاندست
گهی از روی خود خون می‌ستردست ۴

گرش هر روز صد جان می‌رسیدست
صد و یک جان به جانان می‌سپردست ۵

دلش را صد حیات زنده بودست
اگر آن نفس یک ساعت بمردست ۶

ز سندانی که بر سر می‌زنندش
قدم در عشق محکم‌تر فشردست ۷

کسی چون ذره گردد این هوا را
که دم اندر هوای خود شمردست ۸

بسا آتش که چون اینجا رسیدست
شدست آبی و همچون یخ فسردست ۹

بسا دریا کش پاکیزه گوهر
که اینجا قطره‌ای آبش ببردست ۱۰

مشو پیش صف ای نه مرد و نه زن
که خفتان تو اطلس نیست بردست ۱۱

مده خود را ز پری این تهی باد
که در جام تو نه صاف و نه دردست ۱۲

درین وادی دل وحشی عطار
ز حیرت جلف‌تر زان مرد کردست ۱۳