غزل ۳۹ - عزیزا هر دو عالم سایهٔ توست

عزیزا هر دو عالم سایهٔ توست
بهشت و دوزخ از پیرایهٔ توست ۱

تویی از روی ذات آئینهٔ شاه
شه از روی صفاتی آیهٔ توست ۲

که داند تا تو اندر پردهٔ غیب
چه چیزی و چه اصلی مایهٔ توست ۳

تو طفلی وانکه در گهوارهٔ تو
تو را کج می‌کند هم دایهٔ توست ۴

اگر بالغ شوی ظاهر ببینی
که صد عالم فزون‌تر پایهٔ توست ۵

تو اندر پردهٔ غیبی و آن چیز
که می‌بینی تو آن خود سایهٔ توست ۶

برآی از پرده و بیع و شرا کن
که هر دو کون یک سرمایهٔ توست ۷

تو از عطار بشنو کانچه اصل است
برون نی از تو و همسایهٔ توست ۸