غزل ۲۶ - آن نه روی است ماه دو هفته است

آن نه روی است ماه دو هفته است
وان نه قد است سرو برفته است ۱

پیش ماه دو هفتهٔ رخ تو
ماه و خورشید طفل یک هفته است ۲

ذره‌ای عشق آفتاب رخش
همه دلها به جان پذیرفته است ۳

نرگس اوست ای عجب بیمار
دل عشاق درد بگرفته است ۴

هر کجا صف کشیده مژه او
فتنه بیدار و عافیت خفته است ۵

از دهانش که هست معدومی
نیست عالم تهی پر آشفته است ۶

به دهانش خوش آمد است محال
هر که حرفی از آن دهان گفته است ۷

در دهانش که هست سی و دو در
در پس یک عقیق ناسفته است ۸

می‌نبینی دهانش اگر بینی
کاشکار است آنکه بنهفته است ۹

تا درافشان شد از دهانش فرید
بر سر طاق عالمش جفته است ۱۰