خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این شعر بیان می‌کند که دیوانگی و گریز از خویشتن به سوی دیار جنون برایش کافی است و آن را نشانه‌ای از فرزانگی می‌داند. او از آشنایی با بیگانگی و همخانگی با عقل خسته شده و به دنبال غمی می‌گردد که او را به کوی جنون بکشاند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و مفاهیمی مانند دیوانگی و جنون نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۷ - دلیل بادیه دیوانگی بس است مرا
دلیل بادیه دیوانگی بس است مرا
همین نشانه فرزانگی بس است مرا ۱
ز خویشتن به دیار جنون گریزانم
که آشنایی بیگانگی بس است مرا ۲
کجاست غم که کشد رخت من به کوی جنون
به عقل نسبت همخانگی بس است مرا ۳
همین نشانه فرزانگی بس است مرا ۱
ز خویشتن به دیار جنون گریزانم
که آشنایی بیگانگی بس است مرا ۲
کجاست غم که کشد رخت من به کوی جنون
به عقل نسبت همخانگی بس است مرا ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶ - غم عشقت زده ره خواب مرا
گوهر بعدی:شماره ۱۸ - حیرت آبادی که او پهلو نشین باشد مرا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
