این متن عرفانی و عاشقانه، بیانگر درد و رنج عشق و جدایی از یار است. شاعر از نبود مردانگی در عشق و جایگاه رندان در برابر زاهدان سخن میگوید. او از درد و درمان، شادی و غم، و ارتباط این مفاهیم با عشق و حقیقت صحبت میکند. در نهایت، شاعر به مدعیان و خستهدلان خطاب میکند و از عطار به عنوان کسی که تماماً در اندوه فرو رفته است، یاد میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم پیچیدهی عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱ - چون نیست هیچ مردی در عشق یار ما را
سجاده، زاهدان را؛ درد و قُمار، ما را ۱
جایی که جانِ مردان باشد چو گوی گَردان
آن نیست جایِ رندان؛ با آن، چه کار ما را؟ ۲
گر ساقیانِ معنی با زاهدان نِشینند
مِی زاهدانِ رَه را؛ درد و خُمار ما را ۳
درمانْش، مُخلصان را، دردَش، شِکستِگان را
شادیش، مُصلحان را، غم، یادگار، ما را ۴
ای مدعی، کجایی تا مُلکِ ما بِبینی
کز هرچه بود در ما، برداشت یار ما را ۵
آمد خطاب، ذوقی از هاتفِ حقیقت
کِای خسته، چون بیابی اندوهِ زارِ ما را؟ ۶
عَطّار، اَندَرین رَه، اندوهگین، فُروشُد
زیراکه او تَمام است اَنْدُهْگُسار، ما را ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.