این شعر عاشقانه و عرفانی از شور و اشتیاق، عشق، رنج و امید سخن می‌گوید. شاعر از آتش عشق، ناله‌های نمکسود، و دود برآمده از دل‌های سوخته می‌گوید و اشاره می‌کند که عشق حقیقی با رنج همراه است اما می‌تواند منجر به تعالی روح شود. همچنین، تأکید بر این است که عشق واقعی با فریب همراه نیست و حتی الماس هم نمی‌تواند زخم‌های دل را التیام بخشد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و تجربه‌ی احساسی نیاز دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج عشق و مفاهیم نمادین مانند «دود» و «آتش» ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
شماره ۶۳۲ - از آتش ما گر نفسی دود برآید
از شرم نگاهش عرق آلود برآید ۱
لبریز چه شور است دگر انجمن ما
کز هر جگری ناله نمکسود برآید ۲
از غیرت آهم گل عشقی نتوان چید
آتش بود آن لاله کز او دود برآید ۳
گلچین فریبش نشود زخم دل ما
الماس گر از مرهم بهبود برآید ۴
جایی که نگاهت سخن از حوصله پرسد
دل گر همه بود است که نابود برآید ۵
از غم چه گریزی که ز همراهی عشقت
گر بود دل از تربت محمود برآید ۶
جایی که اسیر تو کند نغمه سرایی
دود از جگر زمزمه عود برآید ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
