این قطعه را در تعزیت پدر بزرگوار خود سروده‌ام

پدر آن تیشه که بر خاک تو زد دست اجل
تیشه‌ای بود که شد باعث ویرانی من ۱

یوسفت نام نهادند و به گرگت دادند
مرگ، گرگ تو شد، ای یوسف کنعانی من ۲

مه گردون ادب بودی و در خاک شدی
خاک، زندان تو گشت، ای مه زندانی من ۳

از ندانستن من، دزد قضا آگه بود
چو تو را برد، بخندید به نادانی من ۴

آن که در زیر زمین، داد سر و سامانت
کاش میخورد غم بی‌سر و سامانی من ۵

به سر خاک تو رفتم، خط پاکش خواندم
آه از این خط که نوشتند به پیشانی من ۶

رفتی و روز مرا تیره‌تر از شب کردی
بی تو در ظلمتم، ای دیدهٔ نورانی من ۷

بی تو اشک و غم و حسرت همه مهمان منند
قدمی رنجه کن از مهر، به مهمانی من ۸

صفحهٔ روی ز انظار، نهان می‌دارم
تا نخوانند بر این صفحه، پریشانی من ۹

دهر، بسیار چو من سر به گریبان دیده است
چه تفاوت کندش، سر به گریبانی من ۱۰

عضو جمعیت حق گشتی و دیگر نخوری
غم تنهایی و مهجوری و حیرانی من ۱۱

گل و ریحان کدامین چمنت بنمودند
که شکستی قفس، ای مرغ گلستانی من ۱۲

من که قدر گهر پاک تو می‌دانستم
ز چه مفقود شدی، ای گهر کانی من ۱۳

من که آب تو ز سرچشمهٔ دل می‌دادم
آب و رنگت چه شد، ای لالهٔ نعمانی من ۱۴

من یکی مرغ غزلخوان تو بودم، چه فتاد
که دگر گوش نداری به نوا خوانی من ۱۵

گنج خود خواندیم و رفتی و بگذاشتیم
ای عجب، بعد تو با کیست نگهبانی من! ۱۶