این شعر از درد عشق، اندوه و حسرت سخن می‌گوید. شاعر از آه و اشک خود می‌گوید که خاطرات را زنده می‌کند و کینه‌ها را تجدید می‌نماید. او از دل داغدیده و خون غلتان خود سخن می‌گوید و بهار را با لاله‌های سرخ مقایسه می‌کند. توبه‌شکنی و می‌نوشی نیز در این شعر نمود دارد. شاعر از اشک‌هایش می‌گوید که مانند باران می‌بارد و شعله‌های عشق را زنده می‌کند. او از حسرت و آرزوهایش می‌نالد و از مرگ و زندگی و غمهای یاران سخن می‌راند. در نهایت، خود را اسیری بی‌زبان می‌داند که فرصت‌ها را از دست می‌دهد.
این شعر دارای مضامین عمیق عاشقانه و حسرت‌آلود است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، اشاره به می‌نوشی و توبه‌شکنی ممکن است برای سنین پایین‌تر مناسب نباشد.
شماره ۴۴۷ - ز آهم خاطر منت گساران تازه می گردد
ز اشکم کینه مطلب حصاران تازه می گردد ۱
به آتشپاره های داغ دل بیجا نمی نازم
به خون غلطم بهار لاله کاران تازه می گردد ۲
به رنگ می هماغوش شکستن توبه ای دارم
که از داغش دل مطلب خماران تازه می گردد؟ ۳
به رویش اشک می ریزم به سویم گرم می بیند
دماغ شعله در گلگشت باران تازه می گردد ۴
به تیغ سینه صافی سرنوشت کارها دارم
بهار شعله ها از خون باران تازه می گردد ۵
هلال حسرتم صبحم وصالم عالمی دارم
ز مرگ و زیستم غمهای یاران تازه می گردد ۶
اسیر بیزبانم فرصت توفیقها دارم
ز صیدی گرد این چابک سواران تازه می گردد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
