خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که از مفاهیمی مانند جفا، اجل، ناامیدی و شادکامی در شرایط سخت سخن می‌گوید. شاعر از عناصری مانند آتش، تیر و خورشید برای بیان احساسات خود استفاده کرده و به موضوعاتی مانند تغییر نگرش در شرایط دشوار و امیدواری در ناامیدی اشاره می‌کند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان کم‌سن‌وسال دشوار است. همچنین، برخی از واژه‌ها و مضامین مانند 'اجل' و 'ناامیدی' ممکن است برای کودکان و نوجوانان جوان نامناسب باشد.
شماره ۳۲۰ - جفا جویی سپند آتش اوست
جفا جویی سپند آتش اوست
اجل مزدور خوی سرکش اوست ۱
چو دید از سرگرانی کار ما ساخت
تغافل تیر روی ترکش اوست ۲
به چشمم آشنا می آید از دور
مگر خورشید گرد ابرش اوست ۳
اسیر از نا امیدی شادکام است
مگر حسرت شراب بیغش اوست ۴
اجل مزدور خوی سرکش اوست ۱
چو دید از سرگرانی کار ما ساخت
تغافل تیر روی ترکش اوست ۲
به چشمم آشنا می آید از دور
مگر خورشید گرد ابرش اوست ۳
اسیر از نا امیدی شادکام است
مگر حسرت شراب بیغش اوست ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۱۹ - حسن آتش و دل سمندر اوست
گوهر بعدی:شماره ۳۲۱ - درد بیدرمان دوای جان بی آرام اوست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
