شماره ۳۱۸ - شادیم از دلی که شکستن عیار اوست

شادیم از دلی که شکستن عیار اوست
داریم عالمی که خرابی حصار اوست ۱

خالی ز رنگ و بوی گلستان عشق نیست
هستی و نیستی که خزان و بهار اوست ۲

عالم خراب فتنه یک جلوه بیش نیست
هر کس که هست چشم به راه غبار اوست ۳

نور چراغ دیده دیر و حرم یکی است
گر پرتو از دو خانه دهد روی کار اوست ۴

رونق فزای حسن بود عشق خاکسار
شادیم از اینکه خواری ما اعتبار اوست ۵

می گوید از زبان که گذشتم ز یار اسیر
تا در دلش چه می گذرد کار و بار اوست ۶