شماره ۵۰ - گر صدق کلامت ندهد بال یقین را

گر صدق کلامت ندهد بال یقین را
پرواز تجرد که دهد روح امین را ۱

از شرع تو هرکیش گدازد زخجالت
چون موم که بر شعله زند نقش نگین را ۲

غیر ازدل پاک تو کسی دور نریزد
چون درد ته شیشه آلوده زمین را ۳

شوق مه عید شب معراج برآورد
بر بام فلک عیسی خورشید قرین را ۴

احرام ره خلق تو بستیم و بریدیم
درگام نخستین سر قربانی کین را ۵

در دیدن آیینه که صلوات فرستد
از خاک درت گر ندهد زیب جبین را ۶

از بردن نام تو رسد گر به لبم جان
بخشد دم عیسی نفس بازپسین را ۷

بی عطرگلت چون چمن از غنچه خندان
صحرا نکند غالیه دان نافه چین را ۸

خورشید غبار ره آن شرع مبین است
بستند چو آیین هنرخانه دین را ۹

در معرکه دود از صف بدخواه برآید
هر چند گشایند کمان را و کمین را ۱۰

تا فاش نماید به نظر حال بد و نیک
آیینه ما ساخته ای شرع مبین را ۱۱

از پرتو لطف تو اسیر آینه سازد
در کعبه آن طوف دل گوشه نشین را ۱۲