این متن به صورت پنج بخش (دال، را، واو، یا، شین) به بیان ویژگی‌های یک درویش واقعی می‌پردازد. درویش کسی است که با درد می‌سازد، از ریا و تظاهر دوری می‌کند، به غیر از خداوند وداع می‌گوید، یکدل و یکرنگ در راه عشق است، و شکرگزار بوده و از شکایت و دشمنی پرهیز می‌کند. متن تأکید دارد که چنین فردی را باید گرامی داشت و از کسانی که ادعای درویشی دارند ولی این ویژگی‌ها را ندارند، دوری کرد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و اخلاقی عمیق است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از زبان شعری و نمادین ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۴ - درویش، که حرف او بصورت پنجست
هریک بمثابه ای که بیش از پیشست ۱
دالست دلیل آنکه با درد بساز
گر بر تن تو هر سو مو صد نیشست ۲
را، روی و ریا مکن، که این روی و ریا
رسوایی بیگانه و رنج خویشست ۳
و اوست وداع غیر مولی کردن
وین کار چنین کار یکی بی خوشست ۴
یا، یک دل و یک رنگ شو اندر ره عشق
یکتا نشود، هر آنکه او با خویشست ۵
شین، آنکه کند شکر و شکایت نکند
وندر پی خصم خویش نیک اندیشست ۶
آنرا که چنین پنج خصایل دادند
دریاب و درو گریز کو درویشست ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
