شماره ۶۰۳ - بجان تو، که خمارم بغایت، ای چلبی

بجان تو، که خمارم بغایت، ای چلبی
بریز باده حمرا بشیشه حلبی ۱

چو مست جام «اناالحق » شوم، چنانکه مپرس
هم از تو در تو گریزم ز شرم بی ادبی ۲

همیشه حسن سبب را بجان خریدارم
بدان سبب که تو، ای جان، مسبب سببی ۳

اگر بعشق شوی آشنا عیان بینی
هزار شیوه شیرین، هزار بوالعجبی ۴

مگو حبیب عجم را که: غافل از عربیست
زبان او عجم آمد، روان او عربی ۵

هزار درد درون داشتم، چو رو بنمود
«فزال لی تعبی » و «و زاد لی طربی » ۶

نسب حقیقت عشقست، اگر خبر داری
مگو بمجلس مستان فسانه نسبی ۷

چو آفتاب برقصیم و مست و خوش حالیم
برو، تو ناصح، ازین جا، که عقده ذنبی ۸

نیاز قاسم بیچاره از کرم بپذیر
«حبیبی، انت رجایی و انت منقلبی » ۹