شماره ۵۸۷ - ساقیا، عذر مگو، باده بسر مستان ده

ساقیا، عذر مگو، باده بسر مستان ده
می بمستان بده و توبه به هشیاران ده ۱

نیک بیمار فراقیم و ز پای افتاده
از شفاخانه تو شربت بیماران ده ۲

اهل دل شربت وصل تو خریدند به جان
ما بضاعت چو نداریم بما ارزان ده ۳

هرکس از شربت سودای تو سرمست شدند
جان ما را بکرم باده استحسان ده ۴

گر تو خواهی که همی فاسد و کاسد نشود
باده از جام ارادت بخریداران ده ۵

ساکن کوی ترا روضه رضوان فرمای
عاشق روی ترا جنت جاویدان ده ۶

قاسمی، اعمش این راه نبیند خود را
زود باش و بکفش آینه رخشان ده ۷