سرو سنگ

نهان کرد دیوانه در جیب، سنگی
یکی را به سر کوفت، روزی به معبر ۱

شد از رنج رنجور و از درد نالان
بپیچید و گردید چون مار چنبر ۲

دویدند جمعی پی دادخواهی
دریدند دیوانه را جامه در بر ۳

کشیدند و بردندشان سوی قاضی
که این یک ستمدیده بود، آن ستمگر ۴

ز دیوانه و قصهٔ سر شکستن
بسی یاوه گفتند هر یک به محضر ۵

بگفتا همان سنگ، بر سر زنیدش
جز این نیست بدکار را مزد و کیفر ۶

بخندید دیوانه زان دیورائی
که نفرین برین قاضی و حکم و دفتر ۷

کسی میزند لاف بسیار دانی
که دارد سری از سر من تهی‌تر ۸

گر اینند با عقل و رایان گیتی
ز دیوانگانش چه امید، دیگر ۹

نشستند و تدبیر کردند با هم
که کوبند با سنگ، دیوانه را سر ۱۰