این شعر عرفانی از قاسمی، با زبانی نمادین و پر از تصاویر شاعرانه، به موضوعاتی مانند عشق الهی، مستی معنوی، ترک عقل برای وصال معشوق، و بیان اسرار عرفانی می‌پردازد. شاعر از معشوق می‌خواهد که جامی دیگر به او بدهد تا بیشتر مست شود، فتنه را بیدار کند، و هوشیاران را نیز سرمست سازد. او عقل را مانع راه می‌داند و توصیه می‌کند که یا عقل را ترک کن یا یار را. در پایان، شاعر بر اهمیت پنهان داشتن اسرار عرفان از نااهلان و انکار منکران حق تأکید می‌ورزد.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر دشوار است. همچنین، استفاده از نمادها و استعاره‌های پیچیده و بحث درباره‌ی مستی معنوی و ترک عقل ممکن است برای گروه‌های سنی پایین‌تر نامناسب یا گمراه‌کننده باشد.
شماره ۵۴۰ - نیم مستان ترا سرگشته چون پرگار کن
آخر ای جان و جهان، جامی دگر در کار کن ۱
فتنه در خواب قیامت خفته است، ای جان، دگر
زلف مشکین برفشان و فتنه را بیدار کن ۲
هوشیاران را ز جام شوق خود سرمست ساز
هر کرا بد مست بینی ساعتی هشیار کن ۳
عقل جز وی رهزن راهست، ازو غافل مشو
یا بترک عقل گیر و یا بترک یار کن ۴
هان و هان! تا هستی خود را نبینی در میان
گر ببینی، خود گناهی، از خود استغفار کن ۵
گر خدا خوانی مکن اسرار عرفان فاش فاش
ور خدا دانی، بیا، اسرار حق اظهار کن ۶
قاسمی، جای مدارا نیست با کوران راه
گر ببینی منکر حق را تو هم انکار کن ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
