روش آفرینش

سخن گفت با خویش، دلوی بنخوت
که بی من، کس از چه ننوشیده آبی ۱

ز سعی من، این مرز گردید گلشن
ز گلبرگ پوشید گلبن ثیابی ۲

نیاسودم از کوشش و کار کردن
نصیب من آمد ایاب و ذهابی ۳

برآشفت بر وی طناب و چنین گفت
به خیره نبستند بر تو طنابی ۴

نه از سعی و رنج تو، کز زحمت ماست
اگر چهر گل را بود رنگ و تابی ۵

شنیدند ناگه درین بحث پنهان
ز دهقان پیر، آشکارا عتابی ۶

که آسان شمردید این رمز مشکل
نکردید نیکو سؤال و جوابی ۷

دبیران خلقت، درین کهنه دفتر
نوشتند هر مبحثی را کتابی ۸

اگر دست و بازو نکوشد، شما را
چه رای خطا و چه فکر صوابی ۹

ز باران تنها، چمن گل نیارد
بباید نسیم خوش و آفتابی ۱۰

بهر جا چراغی است، روغنش باید
بود کار هر کارگر را حسابی ۱۱

اگر خون نگردد، نماند وریدی
اگر گل نروید، نباشد گلابی ۱۲

یکی کشت تاک و یکی چید انگور
یکی ساخت زان سرکه‌ای یا شرابی ۱۳

بکوه ار نمیتافت خورشید تابان
بمعدن نمیبود لعل خوشابی ۱۴

نشستند بسیار شب، خار و بلبل
که تا غنچه‌ای در چمن کرد خوابی ۱۵

برای خوشیهای فصل بهاران
خزان و زمستان کنند انقلابی ۱۶

ز آهو دل، از مطبخی دست سوزد
که تا گردد آماده، روزی کبابی ۱۷

بسی کارگر باید و کار، پروین
در آبادی هر زمین خرابی ۱۸