شماره ۴۸۸ - بیا، بیا، که فقیریم و خاکسار توییم

بیا، بیا، که فقیریم و خاکسار توییم
مدام مست می چشم پر خمار توییم ۱

اگرچه باده پرستیم، مست آن جامیم
اگرچه اشتر مستیم در قطار توییم ۲

اگر مسافر شوقیم با تو هم سفریم
وگر مجاور عشقیم در دیار توییم ۳

هزار تیغ جفا از تو بر جگر خوردیم
چه جای عذر؟ که صد بار شرمسار توییم ۴

هزار سجده اگر آوریم میدانیم
که بی شفاعت عرفان گناهکار توییم ۵

جهان چرا همه با ما بدشمنی برخاست؟
گناه ما بجزین نی که دوستدار توییم ۶

حبیب گفت بقاسم که: در سرای وجود
بهر غمی که فرستیم غمگسار توییم ۷