شماره ۴۵۴ - من ز سودای تو سرگشته و سرگردانم

من ز سودای تو سرگشته و سرگردانم
گه به پهلو روم و گاه به سر غلتانم ۱

گر کنی بر من بیدل نظری از سر لطف
مکنت هر دو جهان را به جوی نستانم ۲

من به امید وصال تو حیاتی دارم
ترسم از جور فراق تو به جان در مانم ۳

عقل می گفت: فلانی به کجا رفت؟ دریغ!
گفتمش: عاشقم و در صف سرمستانم ۴

عشق می گفت: به کونین مرا کس نشناخت
گاه توفان و گهی ابر و گهی بارانم ۵

چند گویی سخن عشق حرامست، حرام؟
با من این قصه مگویید، که من دیوانم ۶

عشق می گفت به قاسم که: کجا می گردی؟
گفت: در دایره نایره انسانم ۷