شماره ۴۱۰ - رندیم و عاشقیم و جهان سوز و جامه چاک

رندیم و عاشقیم و جهان سوز و جامه چاک
با دولت غم تو ز فکر جهان چه باک؟ ۱

بی باک می رود دل ما در ره فنا
چون شوق غالبست، چه اندیشه از هلاک؟ ۲

جان مست حیرتست، که حسنیست دلفریب
دل غرق مستیست، که عشقیست خشمناک ۳

صد لاله زار عشق ز خاکسترم دمید
تا سوختم ز آتش سودای یار پاک ۴

بعد از وفات من چو بخاکم گذر کنی
بیرون کنم بهجر تو سر از درون خاک ۵

مستان جام عشق تو بودند عقل و دین
زان پیشتر که باده و انگور بود و تاک ۶

قاسم ببوی مهر تو زنده است در جهان
یا غایة الامانی، یا مهجتی فداک »! ۷