خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عرفانی از قاسم انوار بیان‌گر عشق و سودای معنوی است. شاعر از عشق به معشوق الهی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که عشق نیازمند فداکاری و از خودگذشتگی است. او از بی‌قراری دل، صبر در راه عشق و ضرورت پاک‌دلی در این مسیر می‌گوید.
مفاهیم عمیق عرفانی و نیاز به درک مناسب از ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند فداکاری در عشق و مفاهیم انتزاعی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد.
شماره ۳۷۷ - ماییم و جام باده و سودای آن نگار
ماییم و جام باده و سودای آن نگار
هر کس مناسب گهر خود گرفت یار ۱
ای دوست، انتظار مفرما، که بعد ازین
دل را نه صبر ماند، نه آرام و نه قرار ۲
گو صید عشق خواهی آهو دلی مکن
همراه عشق باش، که شیریست در شکار ۳
هر کس که جان نبازد در ابتلای عشق
در روز حشر باشد از دوست شرمسار ۴
جان را مدد فرست، که جانم بلب رسید
از صبر بی نهایت و اندوه بی شمار ۵
چون هر چه کاشتی و ازان تخم بدروی
گر نیک مرد راهی، رو تخم بد مکار ۶
قاسم، در آن مقام که ذکر فنا رود
از ما در این شمار نگیرند اعتبار ۷
هر کس مناسب گهر خود گرفت یار ۱
ای دوست، انتظار مفرما، که بعد ازین
دل را نه صبر ماند، نه آرام و نه قرار ۲
گو صید عشق خواهی آهو دلی مکن
همراه عشق باش، که شیریست در شکار ۳
هر کس که جان نبازد در ابتلای عشق
در روز حشر باشد از دوست شرمسار ۴
جان را مدد فرست، که جانم بلب رسید
از صبر بی نهایت و اندوه بی شمار ۵
چون هر چه کاشتی و ازان تخم بدروی
گر نیک مرد راهی، رو تخم بد مکار ۶
قاسم، در آن مقام که ذکر فنا رود
از ما در این شمار نگیرند اعتبار ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۷۶ - لاف عرفان می زند آن زاهد لاغر شکار
گوهر بعدی:شماره ۳۷۸ - مشربم عذبست و مطرب عشق و ساقی یار غار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
