این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر عشق و تسلیم بی‌قید و شرط به معشوق (که می‌تواند هم معشوق زمینی باشد و هم معشوق الهی) است. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند شمع، دل آشفته و مست، بلای عشق را ستایش می‌کند و هر بلا را عین عطا و لطف الهی می‌داند. او راه خود را راه تسلیم و فنا در برابر معشوق می‌داند و باور دارد که در نهایت به وصال معشوق خواهد رسید. در پایان، شاعر تأکید می‌کند که دل جز به خدا نمی‌تواند داد و خدا در همه جا حاضر است.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و استعاره‌های خاص ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
شماره ۳۲۶ - روی زیبای تو چون شمع صفا خواهد بود
دل آشفته ما مست بلا خواهد بود ۱
دارد امید دل من بخداوند کریم
هر بلایی که رسد عین عطا خواهد بود ۲
هر گروهی بسبیلی بخداوند روند
راه ما شیوه تسلیم و فنا خواهد بود ۳
در قیامت که سر از خاک لحد برداریم
دل شوریده ما مست لقا خواهد بود ۴
گر دل را برضای تو بصد پاره کنند
دل ما بر سر تسلیم ورضا خواهد بود ۵
دل ما ملک تو آمد، بکرم خوش دارش
مالک الملک تویی، ملک ترا خواهد بود ۶
قاسمی، غیر خدا دل نتوان داد بکس
هر کجا هست خدا هست و خدا خواهد بود ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
