این متن به موضوع انسان و رابطه‌اش با خداوند می‌پردازد. انسان به عنوان موجودی مخلص و آیینه‌ای از کمال الهی توصیف شده است. متن اشاره می‌کند که انسان گوهری از دریای جود الهی است و حتی اگر برخی به راه‌های باطل بروند، باز هم به سوی حق گرایش دارند. همچنین، از زبان چنگ و عود، نداهایی به سوی خداوند بیان می‌شود و در پایان، شکرگزاری به درگاه خداوند برای رهایی از غیب و شهود ذکر شده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به دانش و تجربه کافی در حوزه‌های مذهبی و ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۳۱۹ - «علم القرآن » ز «الرحمن » چه بود؟
یعنی انسان بود قابل در وجود ۱
مخلص ایجاد و مرآت کمال
روبانسان دارد این سودا و سود ۲
از ازل بر سر نیاید تا ابد
همچوانسان گوهری از بحر جود ۳
گر ز غفلت راه باطل میروند
رو بحق دارند ترسا و جهود ۴
چنگ می گوید:«اغثنی یا کریم »
عود می گوید:«اعنی یا ودود» ۵
مدتی کز حق نبود آگاه دل
«لم یزل انا سجدنا للقرود» ۶
منت ایزد را که وارستم ز غیب
قاسمی محوست در عین شهود ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
