شماره ۲۹۷ - در آن چمن که تو دیدی گلی ببار نماند

در آن چمن که تو دیدی گلی ببار نماند
خزان درآمد و سر سبزی بهار نماند ۱

ز پای دار و سر تخت قصه کمتر گوی
که این کرامت و آن غصه پایدار نماند ۲

ز مستعار جهان مست عار بود حکیم
ز مستعار چو بگذشت مست عار نماند ۳

تو اختیار بجانان گذار و جان پرور
که بخت یار شد آنرا که اختیار نماند ۴

چو باد حادثه تن را غبار خواهد کرد
خنک کسی که ازو بر دلی غبار نماند ۵

حدیث شکر و شکایت کنیم در باقی
که رنگ لاله فرو ریخت،نوک خار نماند ۶

قرار جان بوصال تو بود قاسم را
ولی چه سود؟ که آن نیز برقرار نماند ۷