شماره ۲۳۵ - ابر سودای تو آن لحظه که توفان بارد

ابر سودای تو آن لحظه که توفان بارد
دل دیوانه ما جان بجوی نشمارد ۱

تخم سودای تو در بهر یقین افشاندم
دل شناسد که: ازین بحر چه بر می دارد؟ ۲

زاهد از شیوه تقلید درین مزرع عمر
من ندانم چه درودست و چها می کارد؟ ۳

واعظ از مستی عشاق ندارد خبری
در چنین معصره ای غوره چه می افشارد؟ ۴

باد می آید و از کوی تو دارد خبری
دل و جانها همه خون، تا چه خبر می آرد؟ ۵

دل ما را بصفا وصل تو جان می بخشد
جان مارا بجفا هجر تو می آزارد ۶

قاسمی، هر که دراین کوچه در آمد سر باخت
غیر آن زاهد ترسیده که سر می خارد ۷